Tak się dzieje, gdy tak jest Wiki
Advertisement

Od wiary i kultu ludzi zależy istnienie i siła bogów, aniołów i demonów. Główną siedzibą aniołów jest Niebo. Ewoluowali ze stworzeń z mitologii mezopotamskiej i okolicznych, osiągając niemalże boską potęgę. Upadłe Anioły, które po wydarzeniach z Raju Utraconego zostały strącone do pustego Piekła, stały się Demonami. Wzmianki o Aniołach pojawiają się w judaizmie, chrześcijaństwie i islamie, a podania nieco się różnią.

Lista występujących aniołów znajduje się w kategorii Anioły.

WYGLĄD

Sztuka przyzwyczaiła nas do ludzko wyglądających aniołów. Często anioły posyłane do ludzi przyjmują ludzką formę, przeważnie androgynicznych młodzieńców ubranych w biel (co widać w Nowym Testamencie), bo gdyby ludzie ich zobaczyli w ich oryginalnej formie, mogliby umrzeć ze strachu, a raczej nie o to chodzi. Ich oryginalna, biblijna forma, różniąca się od stopnia, często zawiera wiele par skrzydeł, mnóstwo oczu, twarze ludzkie i zwierzęce. Może być, że ich fizyczna manifestacja zależy od predyspozycji wzrokowych patrzącego. Ich oryginalny wygląd został opisany w prorockich wizjach w różnych księgach Starego Testamentu. Aniołowie nie mają płci.

Serafini

Ich nazwa oznacza płomienny. Mają trzy pary skrzydeł, ale tylko jednej używają do latania. Pozostałymi zakrywają twarz i nogi.[1] Latają wokół tronu Boga, śpiewając „Święty, święty, święty”, co ma odzwierciedlenie w ziemskich liturgiach.

Znają wszystkie języki. Interesujący przykład ich obecności w językoznawstwie pochodzi ze cerkiewnosłowiańskiego z XV-wiecznego psałterza w słowie „серафими многоꙮчитїи” („serafini wieloocy”). Zastosowano tam rzadki rękopiśmienny wariant graficzny cyrylickiej litery О, składający się z siedmiu tzw. ocznych o, połączonych w formie ornamentu. Jest to jedyny przypadek użycia tej litery.

Cherubini

Cherubiny (od akadyjskiego od akadyjskiego karābu – błogosławieństwo, modlitwa, poświęcenie) mają pozornie ludzką postać, ale mają po cztery twarze i dwie pary skrzydeł. Są hybrydami ludzi i zwierząt, mając cielęce stopy i ludzkie ręce, a twarze należą do człowieka i lwa po prawej stronie, a po lewej wołu i orła. [2] Tożsami z islamskimi Tymi, Którzy Dźwigają Tron, którzy również opisani są jako ludzko-zwierzęce hybrydy, spełniające rolę podobną do serafinów przy Tronie Boga.[3] Koran opisuje, że jest ich osiem.[4]

Ofanimy (Trony)

Ofanimy/Ofani, zwane też Tronami, to geometryczne anioły, które nijak nie przypominają ludzi, a raczej przenikające się koła pełne oczu. W swoim centrum mają boską światłość. [5]

HIERARCHIA

Hierarchia aniołów wygląda następująco:

  1. Serafini, Cherubini, Trony;
  2. Panowania, Moce, Władze;
  3. Zwierzchności, Archaniołowie, Aniołowie.

Anioły o wyższej hierarchii mają więcej par skrzydeł i większą moc.

Siedem Archaniołów odpowiada siedmiu cnotom głównym:

UMIEJĘTNOŚCI

Różne anioły mają różne domeny, od których zależą ich umiejętności. Ich możliwości są często w dużej mierze nieograniczone:

  • telepatia, telekineza
  • niewiarygodna szybkość i inne cechy takie jak siła czy mądrość, zależnie od domeny danego anioła
  • zmiana kształtu i widzialności. Mogą się transportować w formę ludzką i biblijną
  • możliwość dawania ochronnych błogosławieństw
  • zwiększona odporność na magię i żywioły
  • odporność na obrażenia fizyczne, może je zranić tylko magiczna lub przeklęta broń
  • odpędzanie demonów
  • znajomość wszystkich języków świata
  • perfekcyjnie opanowany śpiew

Przypisy

  1. Serafiny stały ponad Nim; każdy z nich miał po sześć skrzydeł; dwoma zakrywał swą twarz, dwoma okrywał swoje nogi, a dwoma latał.” (Księga Izajasza 6, 2)
  2. Pośrodku było coś, co było podobne do czterech istot żyjących. Oto ich wygląd: miały one postać człowieka. Każda z nich miała po cztery twarze i po cztery skrzydła. Nogi ich były proste, stopy ich zaś były podobne do stóp cielca; lśniły jak brąz czysto wygładzony. Miały one pod skrzydłami ręce ludzkie po swych czterech bokach. Oblicza <i skrzydła> owych czterech istot - skrzydła ich mianowicie przylegały wzajemnie do siebie - nie odwracały się, gdy one szły; każda szła prosto przed siebie. Oblicza ich miały taki wygląd: każda z czterech istot miała z prawej strony oblicze człowieka i oblicze lwa, z lewej zaś strony każda z czterech miała oblicze wołu i oblicze orła, <oblicza ich> i skrzydła ich były rozwinięte ku górze; dwa przylegały wzajemnie do siebie, a dwa okrywały ich tułowie. Każda posuwała się prosto przed siebie; szły tam, dokąd duch je prowadził; idąc nie odwracały się.” (Księga Ezechiela 1, 5-12)
  3. „Ci, którzy dźwigają Tron, oraz ci, którzy stoją wokół niego, głoszą chwałę ich Pana i wierzą w niego, i nie proszą o przebaczenie dla tych, którzy wierzą, mówiąc: „Panie nasz, Ty rozumiesz wszystkie rzeczy w Twojej łasce i wiedzy. Przebacz zatem tym, którzy okazują skruchę i idą Twoją drogą, jak i chroń ich przed karą Piekła.” (Koran 40, 8)
  4. Aniołowie staną na jego krańcach i tego dnia na nim osiem aniołów nieść będzie Tron twego Pana.” (Koran 69, 18)
  5. W środku pomiędzy tymi istotami żyjącymi pojawiły się jakby żarzące się w ogniu węgle, podobne do pochodni, poruszające się między owymi istotami żyjącymi. Ogień rzucał jasny blask i z ognia wychodziły błyskawice. Istoty żyjące biegały tam i z powrotem jak gdyby błyskawice. Przypatrzyłem się tym istotom żyjącym, a oto przy każdej z tych czterech istot żyjących znajdowało się na ziemi jedno koło. Wygląd tych kół <i ich wykonanie> odznaczały się połyskiem tarsziszu, a wszystkie cztery miały ten sam wygląd i wydawało się, jakby były wykonane tak, że jedno koło było w drugim. Mogły chodzić w czterech kierunkach; gdy zaś szły, nie odwracały się idąc. Obręcz ich była ogromna; przypatrywałem się im i oto: obręcz u tych wszystkich czterech była pełna oczu wokoło. A gdy te istoty żyjące się posuwały, także koła posuwały się razem z nimi, gdy zaś istoty podnosiły się z ziemi, podnosiły się również koła. Dokądkolwiek poruszał je duch, tam szły także koła; równocześnie podnosiły się z nimi, ponieważ duch życia znajdował się w kołach. Gdy się poruszały, ruszały się i koła, a gdy przestawały, również i koła się zatrzymywały: gdy one podnosiły się z ziemi, koła podnosiły się również, ponieważ duch życia znajdował się w kołach. Nad głowami tych istot żyjących było coś jakby sklepienie niebieskie, jakby kryształ lśniący, rozpostarty ponad ich głowami, ku górze.” (Księga Ezechiela 1, 13-22)
Advertisement